uw verhalen

Bling bling, Sinterklaas en een onsje worst

broodjeszaak hoek westerstraat
ff worst halen.
voorbeeld maison de bonneterie
een voorbeeld van een entree bij vele oude gebouwen.

Voordat een stuk van de Kalverstraat wordt uitgelicht op deze blog eerst een bijdrage over winkeltoegankelijkheid. Het is een mooi woord.  Lekker lang ook. Maar om de term uit te leggen is nog niet zo makkelijk. Het gaat in wezen niet om de winkel. Het gaat om de persoon die de winkel wil bezoeken. Omdat daar zijn lievelingschocola wordt verkocht. Of omdat alleen bij die broodjeszaak de ham het allerlekkerst is. En die bijzondere winkel met alleen maar vintage jurken. De bloemenzaak met de aardige eigenaar. En een computer koop je niet elke dag, maar het is fijn als je besluit er een te gaan kopen dat je een aantal zaken in kunt om je te laten informeren.

Een mooie binding van winkels (vaak ketens) met hun klant is de spaarkaart – tegenwoordig vaak een pasje met een chip. Er wordt enorm veel geld uitgegeven aan marketing, het opzetten en onderhouden en bestieren van webshops. Dat toegankelijkheid niet bovenaan de agenda staat is niet erg. Maar het moet er wel op. Als je vanuit de ondernemer kijkt, wil je niet te veel geld uitgeven. Tegelijkertijd weet je ook niet hoe je de toegankelijkheid van je winkel zou kunnen verbeteren. Ieder zijn vak. Maar als je er iets aan wilt verbeteren, dan is al meer dan de helft gewonnen. Bijna altijd vertellen ondernemers ons als we een project draaien dat de klanten ‘op wielen’ altijd even worden geholpen. En dat is ook heel klantvriendelijk.

Maar.

Als je in een rolstoel zit en je kunt zelfstandig op pad, dan wil je dat ook zo vaak als het kan. En ook zelf een winkel binnengaan. Zonder hulp. Gewoon omdat je die winkel zo leuk vindt. Of dat je nieuwsgierig bent – deze hippe zaak is net nieuw. Of omdat ze daar jouw favoriete koffie verkopen.

Er is heel veel beeldvorming. Die staat soms ver van de werkelijkheid. Een kleine poging daar iets aan te veranderen, even een grote open deur intrappen: mensen in een rolstoel hebben ook dagelijkse boodschappen nodig. Ze willen ook funshoppen. Ze hebben ook hun lievelingswinkels.  Maar de keuze voor die winkels – die natuurlijk voor iedereen anders is – moet niet worden gemaakt omdat de winkel toegankelijk is, maar gewoon omdat dat de winkel is van hun keuze. De toegankelijkheid is hierin irrelevant. Als het zo is dat een winkel niet toegankelijk is, moet er gekeken worden hoe deze toegankelijk gemaakt kan worden. En als het echt helemaal niet mogelijk is, dan is het helaas niet anders. (een oud grachtenpand met deuren van 70 cm breed, of een trap naar beneden de winkel in). Gelukkig is dat een heel klein percentage van de winkels in ons land. Er is een heel groot percentage winkels dat niet (goed) toegankelijk is maar het wel kan worden. Werk aan de winkel!

Mensen in rolstoelen zijn mensen. Die houden van bling bling. Die willen Sinterklaasinkopen doen. En een onsje worst halen bij de slager. Gewoon winkelen.

voorbeeld leidseplein
Een enthousiaste ondernemer
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s